„— Dlatego, że ty, ojcze, i Filip cierpicie na niedostatek, a mnie zbytek kłuje w oczy.
Baron uśmiechnął się z ulgą. . — Nie martw się o to — powiedział. — Jesteśmy wszyscy w łaskach. Jeżeli nie pokażesz się w tych klejnotach, król mógłby pomyśleć, że jesteś niewdzięczna.
— A więc będę je nosić.
— Powinnaś. A czy wiesz, że same perły w kolii warte są pięćdziesiąt tysięcy liwrów
— Doprawdy, to dziwne, że król przysłał mi taki podarunek — zastanawiała się Andrea.
— Nie rozumiem cię — rzekł sucho baron.
— Wszyscy będą się dziwić, kiedy włożę te klejnoty.
— Dlaczego,.Nie powinnaś mieć skrupułów — mówiąc to baron spojrzał na córkę zimno i ostro. — Jesteś śmieszna. Niech żyją niewinne, niedoświadczone dziewice! Niech żyją dziewice, które widzą zło, gdzie go nikt nie dostrzega! Niech żyje dziewica, która wywołuje rumieniec na twarzy mężczyzn starszych ode mnie!
Zawstydzona Andrea ukryła twarz w dłoniach westchnąwszy
— Och, bracie, czemu jesteś tak daleko!
Baron odgadł czy też może usłyszał te słowa, bo zmienił natychmiast postępowanie i wziąwszy Andreę za rękę rzekł łagodnie
— Jakie z ciebie dziecko! Myślisz, że cię nie kocham Andrea rozchmurzyła się, baron zaś mówił dalej.
— Czyż nie jestem twoim ojcem i przyjacielem Czy cię nie cieszy, że przyczyniasz się do szczęścia brata i ojca“(7)