„— Oczywiście.
— No, to maszerujcie, bo moja ścieżka gdzie indziej wiedzie. Przypadliście mi do serca, bardzo z was zabawne gołowąsy. Gdybyście chcieli mnie znaleźć, nazywam się Clive Tess, ale przezywają mnie Longhaired. Będziesz pamiętał
— Na pewno.
— Bywajcie zdrowi. A trzymaj mocno Abla. Biedaczek ledwie stoi. Wyobrażam sobie, jakie lanie spuści mu ojciec.
Zaśmiał się całym gardłem, klepnął Karola po plecach i odszedł.
Karol postał chwilę, wspierając silnym ramieniem swego towarzysza.
— Cośmy mu nagadali — zapytał sam siebie. — Hej, Abel! Obudź się!
— Co — mruknął Heart.
— Co ty mu naopowiadałeś
— Nic. Z radości szalał stary Johnny... Za
Longhaired (ang.) — Długowłosy.
milkł, a po chwili dodał bełkotliwym głosem — Co za skarb...
— Cicho — poskromił go Karol.
— Nic się nie bój, Karolu. Idziemy.
Zrobili zaledwie kilka kroków, gdy Abel nagle przystanął.
— Nie będę budował żadnej chałupy — oświadczył podniesionym głosem. — Rozumiesz
— Rozumiem, ale teraz chodź.
Powlekli się poprzez wertepy nadrzecznego ugoru, aż dotarli do obozowiska. Poznali wóz, koń i szara plama wygasłego ogniska ze śpiącym nad nią Samuelem. Karol stracił humor na ten widok. Podprowadził Abla, bardzo ostrożnie, aby nikogo nie zbudzić. Ojciec Abla widać zdrzemnął się czuwając przez całą noc. Karola ogarnęła złość na samego siebie. Oni się tam bawili zrzucając obowiązek czuwania nad kobietą i dzieckiem na barki starego zmęczonego człowieka.“(5)