„— To się świetnie składa. Mój narzeczony chce spędzić swój urlop lipcowy ze mną i jego dawny pokój będzie nam potrzebny.
— Przenigdy nie oddam mu pani, Urszulo.
— Pan musi z tym skończyć. W przeciwnym razie matka wypowie panu mieszkanie.
Następne dwa miesiące spędził Vincent na przekonywaniu jej. Wrócił do dawnego sposobu bycia. Jeżeli nie mógł widywać Urszuli, to chciał być przynajmniej sam, by nikt nie przeszkadzał mu w myśleniu o niej. W sklepie odnosił się nieuprzejmie do personelu. Świat obudzony przez miłość zapadł się i Vincent był znów ponurym chłopakiem, jakim znali go rodzice w Zundert.
Nadszedł lipiec i urlop. Vincent niechętnie opuszczał na dwa tygodnie Londyn. Miał uczucie, że póki on jest przy niej, Urszula nie może kochać nikogo innego.
Zszedł na dół, do saloniku. Zastał tam Urszulę z matką. Ujrzawszy go zamieniły znowu znaczące spojrzenia.
— Zabieram z sobą tylko małą walizkę — rzekł. — Wszystko inne zostawiam w pokoju. Tu jest czynsz za dwa tygodnie z góry.
— Sądzę, że byłoby lepiej, gdyby pan zabrał wszystko, Monsieur Van Gogh — odparła pani Loyer.
— Dlaczego
— Pański pokój jest już wynajęty od poniedziałku rano. Obie sądzimy, że będzie lepiej, jeżeli pan się stąd wyprowadzi.“(4)