„DENNIS, naczelnik okręgu Labiik w północnej części brytyjskiego Borneo, spędzał kilka dni urlopu w majątku Tingling. Walkely, rządca tego majątku, był jego wielkim przyjacielem. W wieczór poprzedzający odjazd Dennisa obaj mężczyźni siedzieli w zabezpieczonym przed moskitami pokoju, będącym zarazem „jaskinią" i cichym zakątkiem właściciela. Pykali fajki i bez ładu i składu mówili o różnych sprawach.
Od dziesięciu minut siedzieli w absolutnej ciszy. Przerwał ją Dennis.
— Walley, rzuć mi zapałki — powiedział.
Walkely poruszył się, aby spełnić prośbę, lecz zatrzymał się, gdy wszedł boy niosący tacę z whisky i wodą sodową; tacę postawił na stoliku, obok swego pana. Kiedy wychodził, Walkely powiedział
— Amat, tuan Dennis wyjeżdża jutro przed śniadaniem. Powiedz kuchcikowi, żeby przygotował kanapki i dopilnował, by w termosie była gorąca herbata.
— Tak jest, tuan.
— I podaj to tuanowi — Walkely pokazał na zapałki.
Amat spełnił rozkaz i wyszedł.
Walkely uniósł się z wygodnego fotela, zmieszał whisky z wodą sodową i podał szklankę Dennisowi.
— Za nasze następne spotkanie — powiedział podnosząc szklankę.
Dennis uczynił to samo.
Ziewnął, wsiał i wyciągając ramiona wysoko nad głową zerknął sennymi oczyma w kierunku sypialni. Walkely kiwnął przyzwalająco i otworzył zabezpieczone przed moskitami drzwi.“(13)