„Katarzynka zaczęła coraz bardziej cenić talenty, jakimi był obdarzony Pitou, a to z tej przyczyny, że chłopiec składał jej w darze najładniejsze ptaszki i najtłustsze króliki.
Rezultat był taki, że Katarzynka nie szczędziła pochwał Pitou, który tym bardziej był na nie czuły, że od nikogo ich nigdy nie słyszał i ulegając urokowi tych całkowicie dlań nowych przeżyć, zamiast, jak dawniej, odbywać swą zwykłą marszrutę w kierunku BruyereauxLoups, zatrzymywał się w połowie drogi, a zamiast spędzać dzień na zbieraniu buczyny i zastawianiu sideł, tracił czas na wałęsanie się dokoła zagrody starego Billotta, licząc na to, że uda mu się zobaczyć Katarzynkę bodaj na momencik.
Oczywiście, odbiło się to fatalnie na dostarczaniu króliczych skórek, o ile zaś chodzi o jemiołuszki lub drozdy, to w ogóle nie było już o nich mowy.
Ciotka zaczęła coraz częściej gderać, na co Pitou miał gotową odpowiedź, że króliki zrobiły się nad wyraz podejrzliwe, a ptaszki, nauczywszy się poznawać, gdzie są zastawione sidła, gasiły obecnie pragnienie wodą nagromadzoną na liściach lub w dziuplach drzew.
Niezależnie od pogodzenia się z tym, że króliki stały się mądrzejsze, a ptaki bardziej przebiegłe, ciotkę Angelikę napełniała otuchą nadzieja, że jej bratanek otrzyma stypendium, że zostanie przyjęty do seminarium i po spędzeniu w nim trzech lat opuści je jako ksiądz. (Trzeba dodać, że odwieczną ambicją panny Angeliki było zostać księżą gospodynią).“(6)