„Ponieważ przepowiednia najprawdopodobniej powstała na przełomie XVIII i XIX wieku więc odnosi się ją głównie do historii Polski w XIX wieku m.in. walk Napoleona, powstań i zapowiada wyzwolenie, odrodzenie kraju, zwycięstwo nad Moskalami. Końcowe wersety są dosyć wieloznaczne i nadal równie dobrze odnosić się mogą do czasów przyszłych. Przepowiednia ta bardzo popularna była wśród polskich romantyków z ubiegłego wieku i przez literackie opisy m.in. Goszczyńskiego, Słowackiego, Czajkowskiego, Siemieńskiego zyskała dużą popularność. Jej mesjanistyczny charakter prorokując wyzwolenie, rozległe granice pokrzepiał serca zniewolone przez zaborców.
Od dawna krążące liczne wersje przepowiedni wzbudzały zainteresowanie historyków. Trwa ono do dziś. Janusz Tazbir omawiając jedną z najstarszych (tak zwaną redakcję krakowską) powstałą przypuszczalnie w 1809 roku pisze, że jest w niej mowa o konfederacji barskiej i I rozbiorze, następnie o Targowicy, wojnie z Rosją 1792 r., o powstaniu kościuszkowskim oraz jego klęsce i trzecim rozbiorze. Nierozpoznany autor uwzględnił również utworzenie w 1807 r. Księstwa Warszawskiego. Zdaniem J. Tazbira po dziś dzień nie spełniły się końcowe fragmenty „Przepowiedni Mojsjeja Wernyhory 1766 r.". Brzmią one zaś następująco „Przyłączy się do Polaków Turczyn i Anglik, zawalą Dniepr trupami moskiewskimi i zajdą daleko w kraj. Polski kraj cały zostanie w swoich granicach (oczywiście tych z 1772 roku) za pomocą Turka i angielskiego króla".“(14)