„Z wymówieniem w kieszeni, Zbigniew Welsch postanawia szukać sprawiedliwości w terenowej komisji odwoławczej.
— Mam za sobą—pisze—ponad dwanaście tysięcy godzin latania, sześć milionów przebytych w powietrzu kilometrów. Nie podano mi przyczyny zwolnienia. Owszem, słyszałem o planowanej redukcji załogi w związku z zawieszeniem w stanic wojennym kilku Unii zagranicznych, ale spodziewałem się, że dyrekcja skreśli przede wszystkim pracowników źle wykonujących swoje obowiązki. Zakład pracy powinien przed terenową komisją udowodnić, że tego rodzaju przeglądu dokonał.
W kolejnym oświadczeniu wykłada karty na stół — jest przekonany, że jedyną przyczyną jego zwolnienia było pełnienie funkcji przewodniczącego niezależnego związku. Była to jednak działalność legalna, więc wszelkie represje są sprzeczne z prawem. Kwestionuje uchwałę Sądu Najwyższego, w myśl której zwolnionemu w jednostkach militarnych nic przysługują roszczenia o przywrócenie do pracy. Żaden przepis prawa — pisze — a szczególnie ustawa o powszechnym obowiązku obrony PRL, czy dekret o stanie wojennym nie wykluczyły naturalnego prawa pracownika do kwestionowania decyzji zakładu pracy. Byłoby absurdem dopuszczenie do sytuacji, w której najbardziej nawet sprzeczne z prawem zwolnienie ze służby a priori sankcjonowałby Sąd Najwyższy, odmawiając zbadania przyczyny zwolnienia. Taki pogląd oznaczałby dla kierownictwa zakładów zmilitaryzowanych wolną rękę w najgorszym tego słowa znaczeniu.“(11)