„Zamykam drzwi, kieruję się do rozwalonego płotu, gdzieś tu znajdę drogę. Rozglądam się za jakąś ścieżką. Nic nigdzie. Śnieżne igły na sosnach, śnieg z nieba, wszędzie biało jak w garnku z mlekjem.
— Dokąd Proszę zawrócić.
— W jakim kierunku jest stacja
— Zależy jaka. Mam rozkaz niewypuszczania stąd nikogo.
Zawracam, siadam na oblodzonym korycie przy studni. Naokoło leśniczówki są podobne warty, żadna nie przepuści mnie bez rozkazu Mariana. A on mnie zatrzymuje. Mamunia i Ziutka liczą godziny mojego powrotu. Każda minuta jest cenna, każda sekunda przysparza im niepotrzebnego zmartwienia. Śnieg pada. Nic go nie obchodzi czyjeś czekanie, wojna, śmierć. Jest silniejszy od wszelkich spraw ludzkich. Zawsze i nieodmiennie wieczny, przerażająco obojętny. Padał tak przez całe wieki.
— Dlaczego tu siedzisz
— Bo mi się tak podoba.
Nie patrzę na Mariana. Przyszedł — odejdzie. Całe życie polega na przychodzeniu i odchodzeniu. Czyimś albo naszym.
— Wysłałem list do twojego domu, żeby się nie martwili.
— Dziękuję za troskliwość. Jak długo masz zamiar więzić mnie swoim wszechwładnym rozkazem Nie mam czasu na romantyczne pogaduszki.
— O, widzisz! Tak samo jest ze mną. Chodźmy.
Na podłodze siedzą chłopcy, przy kominie krząta się Lenka. Jest rozbawiona, każdemu coś miłego powie. Okno zasłonięte. Naftowa lampka wyławia z mroku nachmurzone twarze. Tylko jedną Lenkę napadła jakaś wesołość. Nieoczekiwanie Kuba zaczyna recytować.“(12)